Stoker κριτικές

stoker 05

Κριτική_01
Ήταν λογικό και αναμενόμενο ότι ο κορυφαίος Κορεάτης δημιουργός Park Chan-wook θα άνοιγε τα φτερά του, αργά ή γρήγορα, για τις όχθες της δυτικής Αμερικής. Και το έκανε, τέσσερα χρόνια μετά το βαμπιρικό «Thirst», επιστρέφοντας με το αγγλόφωνο «Stoker», ένα ατμοσφαιρικό θρίλερ γεμάτο χιτσκοκικές αναφορές και με την υπογραφή του Wentworth Miller (πρωταγωνιστής του τηλεοπτικού «Prison Break») στο σενάριο.
Το «Stoker» είναι καταρχάς ένα στιλιστικά άρτιο φιλμ. Με κάδρα που αναδεικνύουν για άλλη μια φορά το μεγαλείο της σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ του Κορεάτη και με τα στοιχεία – σήματα κατατεθέν του (ωμή βία, αντικείμενα – φετίχ, απωθητικά μεγεθυμένοι ήχοι και ανατριχιαστικά υποβόσκουσα ένταση) να μας εγκλωβίζουν σε έναν κλειστοφοβικό αλλά συνάμα περίεργα αισθησιακό κόσμο, η ταινία κερδίζει βαθμούς σε επίπεδο οπτικού κυρίως εντυπωσιασμού. Ωστόσο, το «Stoker» δε φαίνεται να προσδίδει κάτι καινούργιο ή έστω διαφορετικό στο «παρκτσανγουκικό» σύμπαν, με ενδιαφέρουσα εξαίρεση τον εμφανέστατο φόρο τιμής που αποτίνει στο μαιτρ του είδους, Alfred Hitchcock τόσο με τη σεναριακή παραπομπή στο «Shadow Of A Doubt» (όπου υπάρχει ο «θείος Charlie»), όσο και με τη χρήση κινηματογραφικών τεχνικών που έκανε ευρύτερα γνωστές ο θείος Alfred. Χαρακτηριστικά τέτοια παραδείγματα η χρήση των λεγόμενων MacGuffins, δηλαδή αντικειμένων, που συχνά περνούν απαρατήρητα από το μάτι του θεατή, στα οποία εστιάζει ο φακός και που χρησιμεύουν στην εξέλιξη και κυρίως την κλιμάκωση της πλοκής, καθώς και η ύπαρξη χαρακτήρων που γνωρίζουν «πολλά» αλλά εξαφανίζονται τη στιγμή που θα μπορούσαν να αποκαλύψουν την αλήθεια.
Οι οριακοί χαρακτήρες της οικογένειας Stoker από την άλλη – η αντικοινωνική κόρη στο πέρας μιας δύσκολης εφηβείας, η ανταγωνιστική μητέρα που διψά για λίγη αντρική προσοχή και ο γοητευτικά αινιγματικός θείος – συνθέτουν ένα δυνατό πρωταγωνιστικό τρίγωνο που ξετυλίγει σταδιακά τα μυστικά του σε αυτό το γαϊτανάκι αποπλάνησης και εκδίκησης. Ωστόσο, μόνο η Mia Wasikowska καταφέρνει να ανταποκριθεί ικανοποιητικά στο ρόλο της, ενώ η Nicole Kidman και ο Matthew Goode (ο οποίος θυμίζει έντονα το χαρακτήρα του Norman Bates από το «Psycho», ιδού άλλη μια χιτσκοκική αναφορά) μάλλον εγκλωβίζονται στην ίδια τους την εμφάνιση και η ενσάρκωση των ανωτέρω χαρακτήρων φαίνεται μάλλον καρικατουρίστικη.
Το «Stoker» θα απογοητεύσει τους φανατικούς οπαδούς του Park Chan-wook καθώς ο πήχης που ο ίδιος ο δημιουργός έθεσε με παρελθοντικά έργα του, όπως η περίφημη «τριλογία της εκδίκησης», είναι υψηλός και σε καμία περίπτωση δε φαίνεται να τον πλησιάζει αυτήν τη φορά. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι ένα καλό thriller από ένα σκηνοθέτη που ξέρει να σε καθηλώνει ενώπιον της μεγάλης οθόνης.
cinemanews

Κριτική_02
Ο Chan Woo Park έρχεται με το Oldboy στις αποσκευές του και κάνει την πρώτη του Αμερικανική ταινία χρησιμοποιώντας και δύο μεγάλα αστέρια.
Η ιστορία έχει για επίκεντρό της την οικογένεια Στόκερ που ζει σχεδόν απομονωμένη σε ένα υπέροχο σπίτι σε μια πανέμορφη εξοχή. Ο πατέρας όμως βρίσκεται νεκρός από ένα περίεργο τροχαίο δυστύχημα και μετά την κηδεία εμφανίζεται από το πουθενά ένας μακρινός του νεαρός ξάδελφος, ο θείος Τσάρλι, άγνωστος μέχρι τότε, ο οποίος εγκαθίσταται στο σπίτι με την χήρα και την κόρη. Η γοητεία του θείου Τσάρλι θα παρασύρει και τις δύο γυναίκες με διαφορετικό τρόπο την κάθε μία, όμως θα αρχίσουν να συμβαίνουν μια σειρά από παράξενα και ανησυχητικά γεγονότα.
Θρίλερ που ο Park δανείζεται πολλά στοιχεία από τον μεγάλο δάσκαλο του suspense Άλφρεντ Χίτσκοκ και τα έχει εντάξει με έναν δικό του φορμαλισμό σε ένα παράξενο μίγμα που δεν έχει αποφασίσει που ακριβώς να δώσει το κέντρο βάρους.
Ο θείος Τσάρλι έρχεται απ’ ευθείας από το Shadow of a Doubt του μεγάλου μαιτρ, όπου και εκείνος ο θείος Τσάρλι όπως εδώ έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς την ανιψιά του και η οποία επίσης αρχίζει να υποψιάζεται πως ίσως ο θείος δεν είναι αυτό το παριστάνει. Όμως ο Τσάρλι του Park έχει εμφανή στοιχεία και από τον Norman Bates του Ψυχώ, κυρίως στον τρόπο ερμηνείας ώστε ο συνειρμός γίνεται αυτόματα, ενώ η σκάλα του σπιτιού είναι πολλές φορές στο κέντρο της δράσης όπως και σε πολλές ταινίες του Χιτς.
Πέρα από αυτές τις έντονες αναφορές πάντως, ο Παρκ στήνει την ταινία του με μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που δημιουργεί, χωρίς να είναι πάντα κατανοητός ο σύνδεσμός της με την ιστορία που θέλει να εξυπηρετήσει. Στην φωτογραφία έχει τον στενό του συνεργάτη Chung-hoon Chung, που έχει χρησιμοποιήσει και στο Oldboy, το Lady Vengeance και το Thirst, η οποία είναι εξαιρετική, όμως παρά την τεχνική αρτιότητα απουσιάζει το βασικότερο στοιχείο σε μια τέτοιου είδους ταινία, το suspense. Θαυμάζουμε την εικόνα που βλέπουμε, όμως δεν ανατριχιάζουμε όπως θα έπρεπε και δεν μένουμε καθηλωμένοι και με κομμένη την ανάσα περιμένοντας σε κάθε σκηνή να συμβεί κάτι τραγικό. Στο Stoker τo στυλιζάρισμα υπερτερεί της δράσης.
Η ερμηνεία της Mia Wasikowska όπως και της Nicole Kidman είναι θαυμάσιες ωστόσο, η πρώτη ερμηνεύοντας την κλειστή και ιδιαίτερη έφηβη που δένεται ξαφνικά και με έναν μεταφυσικό σχεδόν τρόπο με τον θείο Τσάρλι και η δεύτερη αποφασίζοντας να αναλάβει έναν ρόλο σύμφωνα με την ηλικία της, δίνοντας την καταπιεσμένη γυναίκα που ανακαλύπτει τη θηλυκότητα της από την παρουσία ενός γοητευτικού άνδρα.
pame-cinema

Κριτική_03
Ο σκηνοθέτης της τριλογίας της εκδίκησης και του “Old Boy” Chan-wook Park, επιστρέφει στις κινηματογραφικές αίθουσες και ταυτόχρονα κάνει το ντεμπούτο του στο αγγλόφωνο σινεμά, με μια αμερικανική παραγωγή. Το “Stoker” τόσο από τον τίτλο του, όσο και από την υπόσχεση που έδωσε στο κοινό ο δημιουργός του, προϊδεάζει για κάτι το μυστήριο, κάτι το τρομακτικό. Η υπόσχεση αυτή εν μέρει εκπληρώνεται.
Πράγματι το φιλμ – όπως και η βασική του ηρωίδα – έχει στο αίμα του κάτι το μυστήριο, κάτι το μυστικιστικό, κάτι το όχι και τόσο ανθρώπινο. Ερωτισμός, επιθυμία, βία, θάνατος, κυνήγι, όλα αυτά μπλέκουν και μπλέκονται σε ένα σκοτεινό – αλλά τελικά όχι και τόσο τρομακτικό γαϊτανάκι – και κινούνται παράλληλα φέρνοντας τόσο το θεατή, όσο και τους ήρωες του, αντιμέτωπους με μια εικόνα διαστρεβλωμένη, με μια πραγματικότητα αλλοιωμένη, με μια σκέψη θολή.
Η Mia Wasikowska, εδώ, γίνεται μια διαφορετική Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων από όπου ξεκίνησε, η Nicole Kidman μετά το “Paper Boy” συνεχίζει να κάνει μικρές εμφανίσεις σε ταινίες μεγάλων εναλλακτικών σκηνοθετών, ενώ ο Matthew Goode απλώς συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα.
Οι λάτρεις του Chan-wook Park σίγουρα θα τρέξουν στους κινηματογράφους και θα τιμήσουν αυτή την καινούρια προσπάθεια του σκηνοθέτη, παράλληλα θα την απολαύσουν, αλλά δεν μπορεί παρά να διακρίνουν μια σκηνοθετική – τεχνική υπερβολή και μια ελαφριά τάση προς το Χιτσκοκικό σινεμά. Οι υπόλοιποι θεατές θα έχουν μια πιο ¨εύπεπτη¨ ευκαιρία να τον γνωρίσουν καθώς με τη συγκεκριμένη ταινία του και πιστός μένει στο ατμοσφαιρικό μοτίβο του αλλά ταυτόχρονα δεν γίνεται τόσο στυγνός, τόσο εξωστρεφώς βίαιος και τόσο περίπλοκος όπως τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε.
moviemonsters

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s